تاریکی بدون روشنایی معنا پیدا نمیکنه و اگر روشنایی نباشه تاریکی هم وجود نخواهد داشت؛
روشنایی همیشه هست فقط گاهی تاریکی سایه میندازه و باعث میشه که وجودش کمتر حس شه اما چیزی که هست این همیشگی نیست و همون روشناییه که در نهایت سایه رو هم از بین میبره و نور تابان و روشن تر از همیشه تابان میشه.
از تمامی کلمات،روابط، آدمها، ارزشها و باورها خستم.
نمیدونم از خستگی روحیم هست یا چیز دیگهای،ولی همشون دارن گیج کننده میشن.شاید زیادی خستم برای فکر کردن به چیزی که فهمیدنش تغییری ایجاد نمیکنه. فقط همیشه یک حرف برام باقی مونده که بارها و بارها میگمش:
"من نمیتونم این آدمها و زندگیای که ساختن رو درک کنم"
فردی نیستم که خیلی به جنسیت اهمیت بده و از این تفکیک بندی متنفرم ولی خب. چه حس وحشتناکیه وقتی میفهمی تمام مدت جنسیت یه نفر رو اشتباهی گرفته بودی و نمیدونم این وحشت ناشی از بهمخوردن دیدم به جهانه یا وحشت از خودم که خودبهخود مغزم تفکیک میکنه آدما رو
چشم به انتظارم طوری که کسی منتظرم هست و با امیدی بین سایتها و برنامهها میچرخم انگار که کسی وجود دارد.
وجود دارد؟ نمیدانم ولی هیچکس این حس را از بین نمیبرد و این حقیقت را عوض نمیکند که آن فرد نیست
ایرانی بودن بسه. کاش یه آمریکایی بیدغدغه بودم که فکر میکرد الان داره بهش بد می گذره و تو جنگه.
حتی دیگه نمیدونم چه گِلی بزنم به سرم
خوشحالید یا ناراحتید الان؟
داشتم با خودم غر میزدم که اینبار مثل جنگ دوازده روزه صداش زیاد نیست وقتی میزنن و به بهونش نمیتونم هدفون بذارم آهنگ گوش بدم. مونده بودم خوشحال باشم از اینکه نیاز نیست قلبدرد و نفستنگی بکشم یا ناراحت ازینکه نمیتونم به بهونش ترک اعتیادم به آهنگ رو بشکونم. یکم بعدش محکم زدن خونه لرزید😭🤣
شروع جنگ را با توجه به جبهه سیاسی خودتون تبریک و تسلیت عرض میکنم.
و به خودم بیشتر تر تسلیت میگم چون دوباره سایت باغ گل داوودیم قراره قطع بشه:((((
امیدوارم آ*تها وارد ماتحتشان شود (یک دنیا بیادبی معذرت)
